Starzy wrogowie i nowi sprzymierzeńcy

Joshua Eruchinvaron II
Za każdym razem, gdy wchodziłem do baru, zastanawiałem się, ile smarków będę mógł wkopać. Na przedmieściach Salem znajdowało się kilka barów, do których schodzili się nieletni z całej okolicy, pewni, że nikt ich nie przyłapie.

Siedziałem właśnie pochylony nad jakimś drinkiem i wpatrywałem się w grupkę pijanej młodzieży, zastanawiając się, czy to już odpowiedni moment na powiadomienie policji, gdy poczułem aż nazbyt znany mi zapach. Nie spojrzałem nawet na osobę, która demonstracyjnie odsunęła krzesło stojące przy moim stoliku i opadła na nie. 

- Witam waszą wysokość - dlaczego zawsze musiał mnie tak niedorzecznie nazywać? Mogłem się założyć, że na twarzy miał swój typowy arogancki uśmieszek, który z nieznanych powodów tak intrygował kobiety.

Perfidnie ignorowałem go, gdy zabrał mojego drinka i dotknął swoim kolanem moje. Piętnastoletnia przerwa od niego była spełnieniem marzeń, ale oczywiście nie mogła trwać wiecznie.

- Powiem ci w tajemnicy, że z samotnością ci nie do twarzy - odezwał się ponownie, gdy wysiorbał już resztę napoju.

- Czyżby była to delikatna aluzja do tych piętnastu lat? - mruknąłem, po raz pierwszy obdarzając go spojrzeniem. Nic się nie zmienił w swoim wyglądzie... może ubrania nosił teraz trochę bardziej eleganckie i zadbane.

- Eruchinvaron, znam cię 5681 lat, 5 miesięcy, 12 dni i - spojrzał na zegarek. - 3 godziny i od tamtego czasu nikt nie wywołuje u mnie takiej żądzy krwi jak ty. Ostatnie piętnaście lat było nudne. Nuuudne! - dla zaakcentowania swoich słów zamaszystym gestem zrzucił ze stołu szklankę po drinku.

- Będzie musiał pan za to zapłacić! - kelnerka zwróciła uwagę na hałas.

- A przyjmuje pani niekonwencjonalne formy płatności? - posłał jej znaczące spojrzenie.

Kobieta zarumieniła się i zajęła nowym klientem, zostawiając nas w spokoju.

- Hirato, nie przyszedłeś tutaj tylko przez sentymenty, prawda? - jęknąłem, osuwając się niżej na krześle.

- Sprytny jesteś! - faerie klasnął kontent w dłonie. - Dlaczego nie wróciłeś do domu, skoro Królowa Seliee została zamordowana? - przysunął swoją twarz niebezpiecznie blisko mojej. Oddech pachniał mu miętą, pewnie żuł gumę.

- A co to ma ze mną wspólnego? - zdziwiłem się, ale mój wyraz twarzy pozostał niewzruszony. Nie będę dawał Hirato powodów do satysfakcji.

- Nie żartuj sobie ze mnie, Eruchinvaron - wyciągnął jedno ze swoich sai i przyłożył mi jego czubek do gardła.

- Nie interesuje mnie to - nie musiał wiedzieć, że nie znam połowy faktów o mim życiu. Na swoje nieszczęście, jego nie zapomniałem.

- Proszę, proszę... - mruknął, odsunąwszy się ode mnie, a na jego twarzy znów wykwitł szyderczy uśmieszek. - A ja cały czas żywiłem nadzieję, że jednak masz serce.
- Mam do ciebie jedną cholerną prośbę - syknąłem, podnosząc się z krzesła. Hirato zrobił to samo i przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem. - Zostaw mnie w spokoju. Illico presto*.
- Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem, Wasza Wysokość - i już go nie było

* * *

Vivien

Po przebudzeniu z przyzwyczajenia wyciągnęłam rękę, żeby przytulić się do czegoś ciepłego.

Chwila, dlaczego zamiast twardych mięśni napotkałam sierść?

Ach tak, środki zapobiegawcze. Zdecydowaliśmy z Dakotą, że nagły wzrost liczby mieszkańców Instytutu może wpłynąć na odkrycie tego, jak i gdzie spędzamy noce, więc został mi tylko Angyal.

Leniwie wygramoliłam się z łóżka i westchnęłam ciężko. Poprzedni dzień był niesamowicie męczący, a dzisiejszy nie zapowiadał się lepiej. Nie, żeby mnie to nie podniecało. Nowi Podziemni i Skażeni to synonim do nowych informacji, ale sen kochałam równie mocno co pracę.
Gdy zeszłam do jadalni, wszyscy już tam byli. Noah pomagał mojej mamie w serwowaniu jajecznicy i tostów, Bastian jak zwykle coś czytał, zupełnie ignorując Lyrę, która nawijała mu o śmierci Królowej Seliee, a Satine kłóciła się z Dakotą  na jakiś Bardzo Ważny Temat.
- Witam wszystkich! - przywitałam się, zabrałam jednego tosta z talerza Toby'ego i cmoknęłam mamę w policzek.
- O, Vivien! - Satine zwróciła na mnie uwagę. - Czasem zdarza ci się powiedzieć coś mądrego, więc przemów temu tutaj - wskazała na Dake'a. - że wszystko, co mentolowe jest lepsze.
- Zgadzam się, to najlepszy wynalazek ludzkości - od strony drzwi dobiegł nas nieznany mi wcześniej głos.
Odwróciłam się na pięcie i zobaczyłam, że o framugę nonszalancko opierał się młody, niski mężczyzna o czarnych... właściwie, to wszystko miał ciemne - koszulę, polarkę, jeansy, trapery, włosy i oczy. Zza jego pleców wyłonił się Zserald, który z zakłopotaniem drapał się po karku.
- Powiedział, że ma jakąś ważną sprawę, więc go wpuś...
Nieznajomy przerwał mu machnięciem ręki.
- Dla ciebie per pan. Nikt nie nauczył cię kultury? - zmarszczył brwi.
- Jak już tak mówimy o zasadach dobrego wychowania, to chyba wypadałoby się przedstawić? Wolałabym wiedzieć, kto też znowu zawitał do naszego Instytutu, młodzieńcze - pan Verlac wstał od stołu i obrzucił nowo przybyłego przeszywającym spojrzeniem.
- Kochaniutki, w porównaniu do ciebie jestem raczej zaschniętą mumią. Hirato, faerie rasy Unseliee, Rycerz - skłonił się z galanterią. - Chociaż myślę, że dla niektórych to przedstawienie było zbędne - posłał mojemu ojcu znaczące spojrzenie.
- Piętnaście lat, prawda? Stęskniłeś się? - mruknął, nawet nie podnosząc wzroku znad gazety.
Wszystko nagle nabrało sensu.
- Chwila! Co dokładnie wiesz? - zainteresowałam się przybyszem. - Mógłbyś odpowiedzieć mi na kilka pytań?
- Dasz przeprowadzić na sobie kilka testów? - Lyra dołączyła się do mnie. Od kiedy pojawiła się w Instytucie, zaczęła mi pomagać i spędzałyśmy razem dużo czasu
- Tardior, Tardior, Złociutkie - wystawił w naszym kierunku rękę. - A teraz, Ferenc, odpowiesz mi na kilka pytań? Przy wszystkich, nic nie zatajaj, bo będę o tym wiedział.
Hirato sprawiał wrażenie wyjątkowo rozmownego i towarzyskiego jak na Unseliee. A może to tylko przykrywka? Wywnioskowałam, że jego krwią został skażony jeden z Nocnych Łowców, ale po co robił wielkie wejście, w przeciwieństwie do innych gości? Intrygujący przypadek, z chęcią go przebadam.
Faerie rozsiadł się na jedynym wolnym krześle. Zarzucił nogę na nogę, a ramiona zarzucił na oparcie.
- Po pierwsze: dlaczego nie masz drugiego imienia? To takie frustrujące - na chwilę zapadła cisza, przerwana tylko prychnięciem Satine. - A tak serio, chyba już najwyższy czas, żebym poznał mojego brata krwi - nakreślił cudzysłowie w powietrzu.
- Siostrę - pan Verlac poprawił go z westchnieniem - Panno Carstairs, jest panna najwyraźniej skazana na tego faerie.
- C-co?! - Lyrę zamurowało.
- Widzisz, mamy tyle wspólnego, nawet niektóre komórki - w jego uśmiechu było coś niebezpiecznego. - Mogę prosić o drugie imię, skarbie?
- Levesque. Ale w takim razie możemy pójść krok dalej z naszymi badaniami, Vi! - ucieszyła się.
- Okay... - zaczęłam wszystko szybko analizować. Sprzęt? Jest. Chęci? Są. Ale... - Potrzeba nam więcej Dawców, że tak was nazwę. Jedna próba badawcza nam nie wystarczy. W dodatku, Skażeni inną krwią reagują inaczej na różne bodźce... Musimy znaleźć innych Podziemnych, którzy brali udział w eksperymentach na Nefilim... Chwilę na nich poczekasz, Hirato - czułam na sobie wzrok ojca, jak zwykle kontrolował każdy mój ruch i słowo.
- Lepiej być trzy godziny za wcześniej niż o minutę za późno - Bastian, zgodnie ze swoim zwyczajem, zacytował Szekspira.
- Więc, pomyślmy... dlaczego nie zaczniecie ich szukać? - Hirato najwyraźniej traktował nas jak idiotów.
- Lepiej nie myśl. Zaniżasz IQ całej ulicy - oho, Satine wkracza do akcji. - Bez sensu jest sprowadzać tutaj ekscentrycznych Podziemnych, skoro nie mamy nawet połowy Skażonych. Bo widzisz, w przeciwieństwie do tych wychowanych w Instytutach przez Nefilim, większość z nich żyje wśród Przyziemnych i uważa Nocnych Łowców za wariatów. Nieliczni z nich zgodzili się na współpracę, na przykład ja. Pozostali pewnie zostaną zabici przez Pełnokrwistych w przeciągu kilkunastu najbliższych dni.
- Na co więc jeszcze czekacie? - spojrzałam na Gyula, który aż kipiał ze złości. Faerie nie wiedział nawet, nad czym mój brat pracował od dłuższego czasu. - A teraz, który z szacownych Nocnych Łowców wytłumaczy mi, dlaczego Joshua Eruchinvaron II zniknął zaraz po eksperymentach, a teraz mieszka w świecie Przyziemnych i najwyraźniej ma częściową amnezję?

- - -

Biegłam właśnie jednym z licznych korytarzy, żeby szybko dostarczyć ojcu analizy wyników Skażonych i zalecenia dotyczące dalszego treningu, gdy wpadłam na kogoś i z impetem uderzyłam tyłkiem o posadzkę. Chwilę później jakaś silna ręka podciągnęła mnie na własne nogi i zobaczyłam, że osobą, w którą uderzyłam, był nie kto inny, tylko sam Dake.
- Wybacz - uśmiechnęłam się przepraszająco i strzepnęłam brud z tyłu mojej szarej, koronkowej sukienki.
- To, że ostatnio ciężko jest nam znaleźć dla siebie czas też? - zapytał, uśmiechając się lekko.
- A no bo widzisz... - podrapałam się w zakłopotaniu po karku. Nie wiem, co czuję. Co powinnam czuć. - Jest kupa roboty - to też była prawda. Przechyliłam głowę o 90 stopni i uśmiechnęłam się szeroko. - Teoretycznie powinnam być teraz u Gyula, ale wiesz - ojciec chce, ojciec dostaje - pomachałam mu przed nosem papierami.
- Mogę, no wiesz.. pomóc - Dake? Pomóc? Szok i niedowierzanie
- Lepiej, żeby robotę dla mojego ojca wykonywał ten, komu on ją zlecił - odgarnęłam włosy za ramiona. - Ale mój starszy brat, chyba chce cię do czegoś wykorzystać, więc jeśli nie przeszkadza to szanownemu trenerowi w wypełnianiu jego obowiązków, to mógłbyś się do niego teraz udać. Za chwilę tam przyjdę.
Kiwnął głową i zostawił mnie samą. Szybko pobiegłam do laboratorium ojca, który nawet nie podniósł na mnie wzroku, gdy położyłam wyniki testów sprawnościowych na jego biurku.
- Proszę - mruknęłam, gdy zamknęłam za sobą drzwi.
W gabinecie Gyula czekało już na mnie obu Nocnych Łowców. 
- To co, kochani, wszystko już sobie wyjaśniliście? Zmieniamy coś w planach?
- Z Joshuą Eruchinvaronem II nic. Zgodziłem się i będę zabezpieczał twoje tyły - odpowiedział mi Dake. Stał z założonymi rękami, oparty o ścianę. - Ale w najbliższym czasie wpadnie nam jeszcze jedno zadanie.
- Ooo, słucham - usiadłam na najbliższym krześle i przechyliłam głowę, pokazując w ten sposób moje zainteresowanie.
- Potrzebujemy kilku nowych demonów do treningów Skażonych. Pająki twojego brata zgodziły się dać nam znać, gdy natrafią na grupę tych, których potrzebujemy.
- Dobra, dobra - wtrącił się Gyula. - wiem, jestem wspaniałomyślny i niezastąpiony - a do tego jaki skromny. - Ale muszę was teraz przeprosić, Pająk na mnie czeka - rzucił we mnie pękiem kluczy. - Zamknijcie, jak będziecie wychodzić.
Gdy zostaliśmy sami, Dakota podszedł do mnie, objął mnie w pasie i musnął ustami moje czoło.
- Ufam, że wiesz, na co się piszesz. - kiwnęłam głową. Po rozmowie z Hirato, doszliśmy do wniosku, że Jona najlepiej będzie złapać w miejscu publicznym. Najczęściej pojawiał się w barach i to tam miałam go spotkać. Gorzej, że przyjdzie mi udawać panienkę lekkich obyczajów, delikatnie to ujmując
- Pamiętaj, że nie musisz się do niczego zmuszać - dodał jeszcze, po czym odwrócił się i zostawił mnie samą.
Postanowiłam ignorować to, jak bardzo paliła mnie skóra w miejscu, które dotknął swoimi ustami.

~*~*~*~

Kilka słów wyjaśnienia:
(a) Zmieniłam imię brata Vi z 'Csabes' na 'Gyula', bo to drugie ma dla mnie większe znaczenie (tak, połowa imion Whitelawów jest dla mnie sentymentalna). I żeby nie było zamieszania w rozmowach z Hirato, który do wszystkich zwraca się po ich drugim imieniu, rodzina panny Whitelaw ich nie ma.
(b) "Pająki Gyula" to po prostu Podziemni, którzy, za drobną opłatą lub dzięki kilku słodkim słówkom, zbierają dla brata Vi różne informacje - najczęściej dotyczące Skażonych.
(c) Nie mam zamiaru opisywać akcji "łapania" Jona przez Vi, bo to zajęłoby mi za dużo czasu i miejsca w tym rozdziale, a do kolejnego nie chcę czekać. Dlatego możecie go wprowadzić w swoich fragmentach :)

*natychmiast (łac.)