Złośliwość ludzi martwych

Jesienne słońce właśnie zaszło za horyzont, kiedy zdecydowałam się wreszcie na wyjście. Drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem i już po chwili powitał mnie zapach wilgotnego, miejskiego powietrza. Przeprowadzenie się do miasta może i miało swoje plusy, jednak atmosfera na pewno do nich nie należała. rozkładające się śmieci w porównaniu z wilgocią, nie pachniały zachęcająco na wieczorny spacer. Tym bardziej na spacer do Instytutu. Mimo, iż nie odczuwałam temperatur owinęłam się ciaśniej szalikiem. Nie lubiłam romantycznie i ponętnie powiewających tkanin, jakkolwiek przyjemnie mogły być one w wyobraźni. Przygładziłam nienagannie boki czerwonego płaszcza i odruchowo poprawiłam fryzurę. Lepiej przyjść spóźnionym, niż brzydkim. Dodatkowo w myślach rzuciłam stos przekleństw na wiatr, który za każdym razem jak się pojawiał, burzył moją harmonię bytu. Perfekcjonizm u niektórych uwidaczniał się przy tak błahej sprawie jak pogoda. moje iście brytyjskie rozmyślania przerwało ciche miauczenie i odgłos delikatnie uderzających kocich łap o chodnik. "La Petite Robe Noire, a już myślałam, że udało mi się zostawić cię w domu"- przyklęknęłam i wyciągnęłam rękę do nadbiegającego brytyjczyka, wyraźnie zadowolonego z siebie. Pokręciłam głową z niedowierzaniem- ten kot zjawiał się naprawdę wszędzie, szczególnie tam, gdzie miało go nie być. Pogłaskałam zwierzę pieszczotliwie po karku i uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Doprawdy, niecodzienny widok. Szczerząca się Melanie Jubilee Tatter, po zrezygnowaniu z funkcji przywódcy, zajmuje się głaskaniem kotów na ulicy- zza moich pleców usłyszałam ironiczny, męski głos, zdecydowanie należący do wampira. Z gracją podniosłam się z kucek, jednak dalej nie miałam ochoty obrócić się twarzą do przybysza. La Petite Robe Noire, z wprost idealnym wyczuciem chwili, miauknęła głośno i rozpoczęła toaletę. Przewróciłam oczami. Czy nawet spokojna droga bez niezapowiedzianych spotkań do Instytutu miała być niemożliwa? Mężczyzna podszedł bliżej i położył twardo zimna dłoń na moim ramieniu, dalej chcąc zwrócić moją uwagę. Bez chwili wahania strzepnęłam ją i zmierzyłam wzrokiem jej właściciela, chudego niebieskookiego blondyna. Robert Soothsayers, czyli obecny przywódca klanu, stał nade mną ze swoim idiotycznym uśmiechem faceta, który lubi małe dziewczynki i różowe króliczki. Każdy wie, o co chodzi.
- No to w Czarnej Wdowie niezły dałaś pokaz z tym...Skażonym- ostatnie słowo wypowiedział z niesmakiem, jakby miał ochotę wypluć je jak najszybciej. Następnie, chwila przerwy w monologu służyła pewnie daniu mi czasu na ciętą ripostę, którą Robert mógł potem z łatwością wykorzystać przeciwko mnie.
- Czyżbyś zazdrościł? Z tego co wiem nie układało wam się ostatnio najlepiej z Margaret- uniosłam brwi do góry i roześmiałam się cicho, czekając na odpowiedź. Mężczyzna odpowiedział sztucznym uśmiechem i nagłą zmianą tematu:
- Pamiętam, jak 40 lat temu przyjechałaś do Salem i postanowiłaś ogarnąć to całe...- zrobił przerwę szukając właściwego słowa, pomagając sobie nieskoordynowaną gestykulacją- nie okłamujmy się, to całe gówno. Wiesz, że nie umiałaś wtedy nawet wymówić imienia Boga? A mimo wszystko nadal w niego wierzyłaś. Zabawne, doprawdy...
- Bóg umarł. Wyście go zabili- bezsensowną rozmowę postanowiłam zakończyć cytatem Nietzshego. Wzruszyłam ramionami w ironicznym, przepraszającym geście- pamiętaj, złociutki, po której stronie jesteś. Moja jest w tym wypadku najlepsza dla was wszystkich. Bezdyskusyjnie.
Ruszyłam w przeciwnym kierunku, kątem oka obserwując podążającą za mną kotkę. Robert pokręcił ze zdumieniem głową, również obracając się plecami. Już po chwili jedynym towarzyszącym mi dźwiękiem było ciche pomiaukiwanie La Petite Robe Noire i stukot obcasów na twardym bruku. Wszystkie ulice i domy zdawały się opustoszałe, jakby zastygły w połowie wszystkich czynności- zaparkowane na chodnikach samochody, otwarte okna, z dala lecąca muzyka z trzeszczącego radia. Zerknęłam pospiesznie na srebrny zegarek i przystanęłam na chwilę. Śmiałym wzrokiem zmierzyłam budynki dookoła i ruszyłam w kierunku największego. Stara, jednak dobrze naoliwiona furtka, zadziwiająco otworzyła się już po lekkim naciśnięciu klamki. Przede mną roztaczał się widok na Instytut i jego zabudowania, które praktycznie nie zmieniły się od 40 lat. "No może oprócz tej nowej, śmiesznej przybudówki, która podobno ma być dla Podziemnych". Ruszyłam wybrukowaną kocimi łbami ścieżką, licząc, że po drodze spotkam kogoś, kto raczy mi wyjaśnić coś więcej. Na razie Instytut wydawał się tak samo martwy, jak reszta miasta.
-Czyżbyś ty też miała się spotkać ze Skażonymi?- obok mnie wyrósł wysoki, dobrze zbudowany brunet."Co najdziwniejsze, wampir.Tak, zdecydowanie wampir. Nawet chyba gdzieś go już chyba widziałam. W końcu z racji pełnionej funkcji musiałam." Nie umiałam jednak dopasować imienia do mężczyzny, tym bardziej nie pamiętałam jakichkolwiek naszych relacji.
- Tak, na to wygląda. Wiesz coś na ten temat?- odruchowo sięgnęłam, by poprawić fryzurę.
- Prawdopodobnie tyle samo, co ty. To w końcu Nocni Łowcy, więc nie dziwię się, że nie powiedzieli nam nic więcej. Brennan. Brennan Sempers- wampir nieśmiało się uśmiechnął i wyciągnął dłoń. Zmierzyłam go z lekkim zawahaniem wzrokiem, zastanawiając się, czy wie, że to teoretycznie ja powinnam pierwsza podać mu rękę.
- Melanie Jubilee Tatter- podałam mu z przekornym uśmiechem moją dłoń. O ile spodziewałam się jakiejkolwiek reakcji na moje imię, ten przyjął je bez najmniejszego wyrazu. "Czyżbym trafiła na kolejnego szalonego romantyka, czy nie dotarły do niego jeszcze informacje z klanu?". Nie miałam pojęcia, która opcja byłaby mi bardziej na rękę, jednak po usłyszeniu jego imienia pojawił mi się przed oczami obraz jednego z tych zawsze opanowanych, jednak szalenie optymistycznie nastawionych do świata wampirów, trzymających się raczej z boku.
Nagle drzwi Instytutu uchyliły się i wyszła z nich szczupła blondynka. "Dzięki Bogu, w końcu ktoś się nami zainteresował" pomyślałam i skierowałam pytające spojrzenie na dziewczynę, która kierowała się w naszą stronę. Robiła duże, ale zgrabne kroki, pewnie stawiając stopy na kocich łbach. Kiedy stanęła, zmierzyła nas szybko wzrokiem, zawieszając go chwilowo na Brennanie. Z lekkim uśmiechem rozpoczęła rozmowę:
- A więc to wy- Nocna Łowczyni, dalej z głupio wesołym wyrazem twarzy machnęła dłonią, jakby ta myśl była skierowana do niej samej- nie ważne, chodźcie za mną. Jestem Florence Lightwood. Zaprowadzę was i będziecie mogli spotkać się ze Skażonymi.
Kiwnęłam lekceważąco głową i ruszyłam za dziewczyną w stronę tej śmiesznej przybudówki. Tuż za mną szedł Brennan, cały czas rozglądając się ze słabo ukrywaną ciekawością dookoła. "Kompletnie nie nadaje się do żadnego flirtu" zdałam sobie ze smutkiem sprawę, gdy Nocna Łowczyni stanęła przed dużymi, drewnianymi drzwiami. Kiwnęła do nas głową i otworzyła je. Ze zdziwieniem zauważyłam, że otwierają się nietypowo -na zewnątrz. Przed nami ukazało się dość małe pomieszczenie, służące pewnie za rodzaj przedpokoju. Było praktycznie puste, nie licząc przestarzałego wieszaka na ubrania i lustra w złotej ramie. W połączeniu ze sterylnie białymi ścianami stanowiło to dość niecodzienny widok. Florence, widząc moje krytyczne spojrzenie, zaczęła pośpiesznie tłumaczyć:
- Przybudówka jest dopiero zagospodarowywana...
- Tak. Oczywiście. To lustro i prehistoryczny wieszak doprawdy idealnie się komponują. Ale jak dla mnie brakuje tutaj obrazu Salvadora Dali. Ewentualnie nadałby się Picasso- ironicznie dokończyłam myśl dziewczyny i ruszyłam przed siebie- którym korytarzem teraz?
Obróciłam głowę w kierunku idących za mną Brennana i Florence. "Nawet całkiem ciekawie razem wyglądają" uśmiechnęłam się sama do siebie widząc wampira zerkającego ukradkiem na dziewczynę. Ta, nie będąc tego świadoma, skinęła mi w odpowiedzi głową najkrótszy chyba korytarz. Ruszyłam śmiało jako pierwsza i po chwili znalazłam się w małym, ale jednak dość przytulnym pokoju, który sprawiał wrażenie dość normalnego w porównaniu z przedpokojem. Na sofie naprzeciwko wejścia siedziała trójka Nocnych Łowców. Skażonych. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to ich dość śmieszny wygląd- każdy miał w sobie jakiś detal z wampira. Na jednym brzegu siedział, naiwnie udając wyluzowanego około dwudziestoletni chłopak. Mimo wszystko wzrok zawiesiłam na tej blondynce, która zdawała się całkowicie nieobecna. Jak reszta tutaj zebranych miała nieskazitelną, bladą cerę i lekko zaostrzone kły. Miałam wrażenie, że gdzieś ją już widziałam... Obok niej siedziała kolejna dziewczyna, na której policzkach jednak gościły lekkie rumieńce. Nastolatka lekko się uśmiechnęła, widząc moje spojrzenie. Odpowiedziałam jej zimnym i sarkastycznym spojrzeniem, odwracając się do Florence:
-Dziękujemy. Czy coś jeszcze...- urwałam w połowie zdania, szukając właściwych słów- coś jeszcze masz nam przekazać?
- Nie, nie, Wszystko zależy od was- Łowczyni wskazała ręką na mnie i na Brennana, zajmującego się podziwianiem małej biblioteczki. Westchnęłam i przewróciłam oczami, kiwając głową do dziewczyny. Ta odwróciła się z niepewnym uśmiechem na twarzy, jakby nie wiedząc, czy może nas tutaj samemu zostawić. Jednak chyba zdecydowała się nie przeszkadzać i już po chwili usłyszałam trzask zamykanych drzwi wejściowych. Wampir odwrócił się od regału z książkami  i również zmierzył wzrokiem Skażonych, którzy niepewnie siedzieli, nie wiedząc zbytnio co mają robić.
-A więc ja jestem Brennan Sempers. To jest Melanie Tatter- powiedział, wskazując dłonią na mnie, jakbym sama nie umiała się przedstawić. Zmierzyłam go z irytacją wzrokiem i przerwałam jego filozoficzny monolog:
Melanie Jubilee Tatter- z błahym uśmiechem zaakcentowałam drugie imię, którego używałam praktycznie na co dzień. Brennan spojrzał na mnie z nieukrywanym zdziwieniem i postanowił kontynuować wypowiedź dalej. Teatralnie opadłam na szary, wzorowany na wiktoriański, fotel i założyłam nogę na nogę. Ze sztucznym zainteresowaniem uniosłam głowę i słuchałam wampira mówiącego o relacjach międzyludzkich i tolerancji. "Z kim oni mnie tutaj wsadzili?!" Trójka siedząca na kanapie wydawała się mieć podobne podejście do wampira; wszyscy pogrążeni we własnych myślach.
- Brennan, może daj im się chociaż przedstawić?- rzuciłam lekceważącym tonem, przerywając mu. Wszystkie spojrzenia skierowały się nagle w moją stronę. Jedynie ta blondynka niewzruszenie wpatrywała się w ścianę. Wzruszyłam ramionami  w odpowiedzi na pytający wzrok Brennana i spojrzałam wyczekująco na Skażonych.
- Kylie Herondale- ciszę beznamiętnie przerwała szatynka. Lekko, miałam nadzieję, że niezauważalnie, wzdrygnęłam się na dźwięk jej nazwiska. Herondale'owie. Dość trudna sprawa. Następnie melodyjnym głosem przedstawiła się prawie nieobecna Leanne, skubiąc brzeg niebieskiego rękawa koszuli. Jedyny chłopak okazał się być Seraphinem.
- A więc, tak prawdę mówiąc, pozwolę sobie zacząć od początku, pomijając starania naszego kolegi, Brennana.  Nie mamy żadnego toku nauczania, konkretnych wymagań wobec was - zaczęłam jakoś temat, ignorując próbującego mnie powstrzymać wampira- bo Dziećmi Nocy i tak nie będziecie.  Mimo wszystko, skażenie genów może wam parę rzeczy ułatwić...
- Tak, seksowne kły świetnie działają podczas całowania i pierwszy lepszy spotkany Pełnokrwisty rzuca się na nas, bynajmniej nie z namiętności i pożądania- w słowo wszedł mi Seraphin z krzywym wyrazem twarzy. Kylie lekko pokiwała głową z wahaniem.
- Aniołku, życie to trudna sprawa. Life is brutal i te sprawy- wzruszyłam przepraszająco ramionami, a tuż po mnie odezwał się wampir, z dziwną dla siebie powagą i dystansem:
- Nie macie ukończonego wyszkolenia Nocnego Łowcy, ani nie umiecie wykorzystywać swojej cząstki wampiryzmu. Na prawdę chcecie coś osiągnąć?
Westchnęłam ciężko i sięgnęłam do biblioteczki stojącej obok fotela, biorąc losową pozycję. Portret artysty z czasów młodości. Ujdzie.
- Nie przeszkadzaj sobie, Brennanie. Kontynuuj- wskazałam ręką na nastolatków siedzących na kanapie z wyrazem zmieszania i niepokoju na twarzy. Otworzyłam książkę i zaczęłam czytać, co jakiś czas uzupełniając wypowiedzi wampira.
Nagle zaskrzypiały drzwi do pokoju, znajdujące się praktycznie tuż za moimi plecami. Uchyliły się lekko, a w progu stanął nie kto inny, jak Bastian. W pokoju zapanowała przepełniona pytaniami cisza, a ja starałam się zachować najbardziej pokerową twarz, na jaką mnie było stać.
- Chciałbym tylko przekazać, że trener Skażonych chciałby porozmawiać z Melanie Jubilee Tatter.  Prosi o przyjście teraz- chłopak wypowiedział te słowa bez jakiegokolwiek wyrazu, dając mi znak ręką, abym poszła za nim. Nie wiem, czy liczył, że reszta osób w pomieszczeniu to połknie gładko, ale mimo zdradzającego go nerwowego przygryzienia kciuka, po wypowiedzianej kwestii, Brennan i reszta osób przytaknęła głową. Podniosłam się z fotela i wyszłam na korytarz, przygładzając włosy.
- Następnym razem pamiętaj o ogarnięciu kciuków- odwróciłam się twarzą do Bastiana i lekko uśmiechnęłam się- przecież to było idiotyczne. Prędzej czy później ktoś zauważy, że wcale nie było żadnej rozmowy pomiędzy mną a tym trenerem, czy kim on tam jest.
- Dakota- Nocny Łowca oparł się o wolny kawałek ściany, pomiędzy nieszczęsnym lustrem, a wieszakiem.
- Co?
- Dakota. Trener Skażonych ma na imię Dakota. Pasowałoby to wiedzieć, skoro teoretycznie jesteś u niego na rozmowie.
- Tak. Tak....- zrobiłam dłuższą przerwę i westchnęłam- oczywiście.
Cisza stawała się niezręczna, nie wiedziałam co powiedzieć dalej. Byliśmy przyjaciółmi i tylko przyjaciółmi. Mogliśmy występować w kreskówkach, jako żywy przykład rzadkiej przyjaźni damsko- męskiej.  Aż do zaszłego wieczoru spędzonego w Czarnej Wdowie, gdzie wszystko się spieprzyło. Nie wiedziałam, w jaki sposób tamtą sytuację interpretuje Bastian. Alkohol? Specyficzna przyjaźń? Pomyłka? Chęć zaimponowania tamtej Skażonej? Miłość była jedyną rzeczą, która absolutnie nie przyszła mi wtedy do głowy.
Chłopak, jakby poniekąd domyślając się moich myśli, pokonał w ułamku sekundy dzielącą nas odległość i objął ramionami. Głęboko wciągnęłam powietrze, wdychając słodko-ostry zapach cytrusów z toffi, którym przesiąknięty był sweter Bastiana, podobnie jak on sam. Dłonią lekko przejechałam po lekko pofalowanych, czekoladowych włosach.
- I co teraz? - zapytałam retorycznie, praktycznie nie spodziewając się odpowiedzi.
- Teraz kolej na cytat Szekspira i twojego kota-Nocny Łowca roześmiał się cicho- Podróże kończą się spot­ka­niem kochanków.


***
MILUŚ SKOŃCZYŁA ROZDZIAŁ SIALALALA.
Jest dobrze, mógł wyjść gorzej ;w; Melastian życiem i te sprawy, mam nadzieję że jest oki. Przepisywałam go całego 2 razy. Dziękuję jeszcze Madee za pomoc ogarnięcia wszystkiego :")

I don't know what I want, so don't ask me

 | Aidan Blackthorn | 18 lat | Nocny Łowca skażony likantropią |

Historia: Urodził się w rodzinie Nefilim, gdy miał kilka miesięcy jego rodzice zaczęli na nim           eksperymentować. Jakiś czas później zostali zabici przez demona Pożeracza. O dziecku nie wiedział  nikt,z wyjątkiem przyjaciela rodziny Armina. Zaopiekował się nim zatajając sprawę jego skażenia. Porzucił życie Nocnego Łowcy i żył jako Przyziemny,dla bezpieczeństwa Aidana. Jednak mimo tego po wielu latach Pełnokrwiści dowiedzieli się o tym,że chłopak jest Skażony i zaatakowali go. Armin postanowił wysłać go do Instytutu w Salem,lecz Aidan'owi niezbyt podobał się ten pomysł. Nie chciał żyć jak odmieniec,nie zdawał sobie sprawy,z tego co mu grozi. Pokłócił się z Arminem, który postawił mu ultimatum,że albo wyjedzie do Salem,albo ma się nie pokazywać w jego domu. Miał nadzieję,że Aidan pojedzie do Instytutu,on jednak postanowił wyprowadzić się. Przypadkowo spotkał dwóch Skażonych. Po krótkim czasie zostali napadnięci przez Pełnokrwistych i wtedy Aidan zrozumiał intencje Armina. Doszedł do wniosku,że Salem to jedyne miejsce,w którym uda mu się przeżyć. Wspólnie z Verą i Struartem postanowili,że ukryją się tam. Czekała ich długa,niebezpieczna droga. Aidan bardzo zaprzyjaźnił się z Verą oraz z Stuartem i nie mógł się pogodzić z ich śmiercią z rąk jednego z Pełnokrwistych - Traiana Aureliusa Verbrannta. Postanowił,że tym razem się nie podda i dotrze do Salem. Po samotnej wędrówce pojawił się tam wyczerpany i zakrwawiony. Pragnie przeżyć. Nie skończyć tak tragicznie jak jego przyjaciele. 

Charakter: Wiecznie uśmiechnięty i roześmiany. Chwilami trudno mu zachować powagę. Jest szczery do bólu,nie znosi kłamców. Zawsze jest niezdecydowany,trudno mu podjąć jakąkolwiek decyzję. Ma doskonałą pamięć - zdarza mu się nieświadomie cytować bohaterów z książek. Zawsze dąży do celu,bywa zbyt uparty. Bardzo punktualny, nigdy się nie spóźnia. Wszystko bierze do siebie i łatwo go zranić. Nie lubi mówić o sobie. Ma tendencję do zapominalstwa. pjona,Leanne ;-;

Sprawy sercowe: Ze względu na jego niemalże idealny wygląd wiele dziewczyn było w nim zakochanych, jednak on oddał swoje serce pewnej Przyziemnej dziewczynie,która po roku związku zostawiła go dla innego chłopaka. Od tego czasu nie wierzy w prawdziwą miłość.

Aparycja: Aidan jest wysoki i dobrze zbudowany. Jego włosy są w kolorze jasnego brązu. Po matce ma duże,brązowe oczy. Najczęściej nosi zwykłe spodnie i koszulę. Nie przykłada większej uwagi do swojego stroju. W ubiorze ważne są dla niego tylko buty. Na co dzień nosi swoje ukochane, poniszczone czarne Adidasy. W zimie - skórzane buty, które dostał od Armina.

Broń: Od dziecka obcuje z bronią,więc pomimo chwilowego życia jako Przyziemny walka idzie mu nie najgorzej. Najlepiej posługuje się mieczem. Nie lubi używać broni długodystansowej, może z wyjątkiem kuszy. 

 
Ciekawostki:
- uwielbia sushi,
- doskonale pływa,
- ma jaszczurkę o imieniu Smigol,
- kocha koty i psy,
- choć nikomu się do tego nie przyzna boi się koni,lecz zawsze marzył o jeździe konnej,
- nie znosi zdrobnień,
- może przez całe życie jeść musli,
- uczulony na orzechy,
- na karku ma wytatuowane swoje inicjały,
- grał kiedyś na gitarze,
- bardzo chciałby prowadzić normalne życie bez ciągłego ukrywania się przed Pełnokrwistymi,

 Mordki użyczył Dave Franco
Postać Sandi (͡° ͜ʖ ͡°)

Kolaboracja wściekłych psów

Bastian
  Powietrze Czarnej Wdowy przesycała woń potu. Ciała tańczących par kiwały się energicznie tworząc coś na kształt tańca. I kontrolowanego ataku padaczki, pomyślałem uśmiechając się krzywo. Intensywnie zielone światło klubowego reflektora zatrzymało się na mojej twarzy, a nieuważny nastolatek wpadł na mnie prawie wylewając na moją koszulkę kolorowy napój. Nieumyślnie otarłem się o roznegliżowaną faerie; skrzywiłem się czując pod sobą mokrą skórę. Przepychałem się w stronę baru wzrokiem wyszukując blondynki.
- Gin i tonic - rzuciłem do barmana siadając na jednym z krzeseł. Poczułem dotyk na ramieniu i łagodną woń kobiecych perfum.
- Kompletnie niewyszukany drink, Bastian. Nigdy nie miałeś gustu co do alkoholi - usłyszałem głos za sobą, a chwilę później smukła kobieta zajęła miejsce obok mnie.
Roześmiałem się.
- Melanie Jubilee. Zawsze tak samo zjawiskowa i sympatyczna.
- Zawsze tak samo sarkastyczny młody Carstairs. - Odwróciła twarz w stronę baru. - Dla mnie palone wino.
Zwróciła się do bartendera o nazwisku Walker, a przynajmniej tak udało mi się rozczytać napis na małej plakietce przyczepionej do jego piersi. Nie mógł mieć więcej niż szesnaście lat. Widząc zdziwienie na bladej twarzy, uprzedziłem uroczą towarzyszkę w przetłumaczeniu zamówienia.
- Po prostu koniak.
Przesunęła szklanką z drinkiem po blacie wyginając krwistoczerwone usta w uśmiechu. Kostki lodu uderzyły o ścianki naczynia. Zlustrowałem wzrokiem jej obcisłą, czarną sukienkę. Strzepnęła włosy za ramię jakby czując moje spojrzenie i wolno upiła łyk. Uniosłem do góry jedną brew. Zawsze lubiła flirtować.
- Szkoda, że tak krótko zabawiłeś w Lyon - zaczęła. - Brakowało mi ciebie, naszych namiętnych nocy.
Parsknąłem w odpowiedzi - ona miała cięty język, a ja sentyment do jej kota. Nigdy ze sobą nie spaliśmy, ale Melanie lubiła koloryzować. Wpędzanie innych w zakłopotanie sprawiało jej taką frajdę, jak mi jedzenie wafli. Czyli wielką. Mimowolnie pogładziłem wisiorek na szyi.
- Wyglądaj jako kwiat niewinny, ale niechaj pod tym kwiatem wąż się ukrywa... 
- Szekspir - odparła machinialnie nawet nie zwracając uwagi na to, że przerwała mi w pół zdania.
Westchnąłem.
- Jedynym powodem, dla którego zostałem tam dłużej była ta cudna kocia bestyjka. Jak się miewa moja cherie?
- Kochany, kompletnie brak ci sentymentalizmu! - wykrzyknęła. - Wiesz, że kocham twoją francuszczyznę, ale nasze spacery brzegiem Saony? Jak mogłeś zapomnieć? Och, słodziutki.
Pogłaskała mnie po policzku zimną dłonią, nie strzepnąłem jej. Przymknąłem oczy.
- Wiesz, że spotkaliśmy się z innego powodu.
Jej oczy pociemniały.
- Skażeni - mruknęła. - Pomagam tylko tym skażonym wampiryzmem, Bastian.
- Melanie - szepnąłem chwytając lekko jej dłoń. - Instytut nie zda się na wiele, kiedy dopadną nas Pełnokrwiści. Od siły ludzkiej woli nie są w stanie ochronić nas nawet najgrubsze mury.
- Skażeni, co?
Wygiąłem usta w dezaprobacie słysząc nieznany mi, szorstki głos w towarzystwie zapachu dymu papierosowego i taniej wody kolońskiej z sieciówki.
 Przy naszym stoliku stanął mężczyzna średniego wzrostu. Jedną rękę trzymał niedbale w kieszeni, a w drugiej końcówkę Marlboro. Zaciągnął się i strzepnął popiół na ziemię. Pogładził się po ciemnych włosach i mówił dalej.
- Kiepska sprawa, nie? - Zdecydowanie za dużo pytań retorycznych. - Nieczyści mają przerąbane.
- Jesteś fanatykiem religijnym? - spytałem przerywając jego poetycki monolog.
Cała sprawa wydawała mi się tak niepoważna, że z trudem powstrzymywałem się od ataku śmiechu, moja przyjaciółka bębniła palcami po drewnianym blacie. Szatyn w roztargnieniu pogładził kolczyk na dolnej wardze.
- Słyszeliście o tej wampirzycy, Totter? Oddała stanowisko jakiemuś innemu fagasowi. Zmutowani mieli stawić się w Salem dwa dni temu, przestraszyła się i zwiała. Kiedy zrobiło się kiepsko całą robotę zwaliła na faceta, taka z niej przykładna feministka! Nie cierpię tchórzliwych panienek, mało z nimi zabawy.
Trącił mnie ramieniem jednocześnie sięgając po kolejnego papierosa.
- A jakie w takim razie lubisz? - prychnąłem.
- Ostre, jeśli znasz jakąś przekaż, że tatuś Holden czeka.
Melanie zmrużyła oczy. Wstała od stołu rzucając mu krótkie, zdegustowane spojrzenie. Rzadko kiedy tak szybko traciła dobry humor; uraził ją. Czarna Wdowa była wyjątkowo przeludniona, więc byłem wdzięczny wampirzycy za tak sprawne (jak tylko można było na niewielkim obszarze) wymijanie tłumów. Zatrzymała się przy wyjściu z klubu. Od strony drzwi napływało chłodne powietrze. Oparłem się o ścianę kierując twarz w stronę nocnej bryzy i spojrzałem na blondynkę. Teatralność zniknęła.
- Ten ignorant Holden miał rację. I pomylił moje nazwisko - powiedziała głosem pełnym irytacji. - Oddałam stanowisko jednemu z doradców.
- Wiem.
Spojrzała mi w oczy poprawiając nienaganną fryzurę. To w niej lubiłem - była taką samą pedantką jak ja. Podszedłem bliżej, a ona wtuliła się w moje ramiona.
- Ojej, jak słodko! Mnie też wyprzytulasz, Sid? - zaśmiała się głośno dziewczyna w dużych okularach przeciwsłonecznych i włosach w kolorze platyny. Stała z gromadką wilkołaków przy stoliku niedaleko nas.
- Masz wystarczająco obszerne towarzysto, najdroższa Nancy. Poza tym wyznaję pojęcie oryginalności, nie chcę stać się częścią twojej kolekcji. - wycedziłem, a jej znajomi zgromili mnie wzrokiem. - Albo armii. Jakkolwiek wolisz.
Wzruszyła ramionami z kwaśnym wyrazem twarzy. Uśmiechnąłem się pod nosem, przyciągnąłem Melanie ramieniem i pocałowałem ją wolno, rozkoszując się krytycznym spojrzeniem miłośniczki Sex Pistols.
- Nie boisz się zarazków? - spytała mnie, gdy zwróciłem wzrok w jej stronę. Wampirzyca przesłała jej całusa w powietrzu.
- Kochana, jedyne czego mężczyźni się boją to związku z tobą. Wyjątkiem są te urocze pieski - skinęła głową na kilka wilkołaków otaczających ją jak ściana mięśni i futra. - Pogadaj z nimi, może któryś postawi ci drinka za puszczenie wolno.
Blondynka prychnęła znacząco i odeszła w stronę baru. Jej towarzysze podążyli za nią niczym cienie.
- To było mocne, piękna. Ale pamiętaj. -  Założyłem Melanie kosmyk włosów za ucho. - Tu gdzie jesteśmy, sztylety w ludzkim uśmiechu są skryte.

-*-*-

Ucięłam rozdział tutaj, bo mam bloka, bywa, pewnie wstawię między rozdziałami innych jakąś miniaturkę.
Komentować moje najukochańsze słoneczka

rosie

"Friends just sleep in another beds" Davien

  Szara poświata świtu lekko podświetlała jasne zasłony. Deszcz delikatnie bębnił o parapet i szybę, jego szum synchronizował się z lekkim oddechem Vivien.  Nie spała, po prostu odpoczywała. Leżała na brzuchu z policzkiem wtulonym w poduszkę i rękoma splecionymi nad nią. Czarne runy zdobiące całe jej ciało po raz pierwszy wydawały się raniące i głębokie, nie na miejscu. Nie przeznaczone dla jej kruchego, pięknego ciała.

  Delikatnie odgarnąłem kilka rudych kosmyków z jej twarzy, zatrzymując na chwilę dłoń na jej karku. Mruknęła.

  - O czym myślisz? - zapytała cichym, ochrypłym głosem i okręciła się na bok.

  - Nie myślę. A ty? - dodałem po chwili.

  - Zastanawiam się, kim ty w ogóle jesteś. – Nie zrozumiałem pytania. – Wiesz, kim jesteś dla mnie, a ja dla ciebie- wyjaśniła, przygryzając wargę i znów śmiejąc się w ten swój charakterystyczny sposób. Przez ten jeden gest znów miałem ochotę poczuć jej usta na swojej szyi. – Bo wiesz, wcześniej nie nazwałabym cię nawet przyjacielem. –Usiadła na brzegu łóżka, oplatając się jakkolwiek kocem. Przesunąłem palcem po kręgach jej pleców. Nie widziałem jej twarzy, ale byłem pewien, że znów przygryza wargę.

  - Przyjaciele śpią w oddzielnych łóżkach.

Zaśmiała się lekko, odgarniając włosy za jedno ramię.  Przesunąłem się do niej i złapałem ją za nadgarstek, przysunąłem do niego wargi.  Rytmiczny puls wybijał rytm.

  - Zostań.

  - Zaraz będą wstawać… - zaczęła, ale uciszyłem ją gestem. Przez chwilę błądziłem dłońmi po jej ciele, obrysowywałem znaki. Niema prośba. W końcu odwróciła się do mnie, z przygryzioną wargą usiadła mi na kolanach.

  - Zdecydowanie nie przyjaciele…

Ot, zachciało się Ellerowi Davien, to napisał takie cuś. Byście wiedzieli, że Dakota i Vivien, choc nie są parą i nie sprecyzowali swojej relacji, sypiają ze sobą. Cytat i pomysł z piosenki Eda "Friends". To się dzieje na przestrzeni kilku nastepnych rozdziałów, czy coś.

People who enjoy the life are winners

Hirato | 6282 lata | Rycerz | Faerie - Unseliee

Bardzo krótkie wprowadzenie:

Urodził się dawno temu, widział i poznał wiele. Życie go nie nudzi, wręcz przeciwnie - cieszy się, że jest nieśmiertelny. 4731 lat temu postanowił wyszkolić się na Rycerza i obecnie dobrze godzi pracę za dnia z wymykaniem się do świata Przyziemnych w nocy. Na co komu sen? Chwyta każdą możliwą okazję, żeby poznać lepiej życie Przyziemnych, Nefilim i pozostałych Podziemnych, dlatego zdecydował się przekazać Nefilim swoje komórki macierzyste, żeby skazić nimi jednego z nich.

Aparycja:

Naprawdę jego cera jest zielonkawa, a falowane ciemnofioletowe włosy sięgają za uszy. Hirato posiada skośne, liliowe oczy pozbawione źrenic, japońskie rysy i wąskie usta. W świecie Przyziemnych pokazuje się jako nastolatek o ciemnych tęczówkach o rozczochranych włosach. Macie gify :")

Z twarzy nie schodzi mu sarkastyczny uśmieszek, a w oczach zawsze widać złowrogi błysk. Upodobał sobie czarne jeansy, trapery, ciemne koszule i o rozmiar za duże bluzy polarowe z kapturem.

Charakter:

Hirato jest przedstawicielem "tej mroczniejszej" odmiany faerie, chociaż jest bardziej towarzyski niż niektórzy przedstawiciele Seliee. Interakcja z Przyziemnymi i pomaganie im? Dlaczego nie, ma na to całą wieczność, musi się czymś zająć. Chodzi do klubów, śpiewa, zabawia towarzystwo. Milusi przyjaciel? O nie. Cały czas ma złowrogi błysk w oku, a z ust nie spełza mu sarkastyczny uśmieszek. Ukrywają one jego prawdziwe uczucia i intencje, których nigdy nie zdradza, bo i po co. To on ma pomiatać ludźmi, a nie oni nim. Właśnie, przyjemność sprawia mu irytowanie i mamienie innych tak, żeby oni nie zdawali sobie z tego sprawy. Widzicie, Pan Hirato potrafi pomagać w poszukiwaniach twojego zaginionego pieska, jednocześnie zastanawiając się, jak mógłby to wykorzystać na swoją korzyść.
Z gracją balansuje na cienkiej granicy między sarkazmem, a raniącą prawdą oraz przyjacielskimi docinkami a czystym chamstwem. Pedancik i perfekcjonista.

Broń:
Urok osobisty Jego podstawową bronią są dwa sai, które dzierży w oby rękach. Sprawnie włada też rapierem, którego dostał od 4789 kochanka. Ogólnie rzecz biorąc, żyje na tyle długo, żeby praktycznie każda broń mieć kiedyś w ręce, ale te dwie najbardziej przypadły mu do gustu.

Inne:
- Dotychczas miał 8701 kochanków i kochanek. Wielu z nich to tzw. szybkie numerki. Zaledwie z 127 osobami był w poważnym związku, podobno miał nawet trójkę dzieci.
- Jak każdy faerie jest biseksualistą
- Ma przyjaciół-faerie oraz bliską mu wampirzycę, która obecnie urzęduje w Chorwacji.
- Kocha słodycze i ryby, zdarza mu się je łączyć.
- Bez przerwy żuje gumy do żucia. Uważa je za najlepsza rzecz wymyśloną przez człowieka.
- Grał kiedyś w kapeli, czasem daje solowe występy w klubach.
- 'Hirato' nie jest jego prawdziwym imieniem. Na przestrzeni wieków zmieniał je wielokrotnie, żeby "iść z duchem czasu".
- Jest bardzo dokładny i pamiętliwy - powie ci z dokładnością do jednego dnia np. kiedy poznał Beatrice Branwell. A ty pewnie nawet nie wiesz, kim ona jest, nędzy Przyziemny.
- Uwielbia imprezy i "szybkie numerki".
- Ma ładny głos, ale, mimo wielokrotnych prób, nie potrafi grać na żadnym instrumencie muzycznym. "Nie wymyślono jeszcze żadnego instrumentu godnego mego geniuszu", tłumaczy sobie.
- Zna kilkanaście języków, z czego niektóre nie są już używane.
- Planuje morderstwo doskonałe, za które wina spadnie na Joshuę Eruchinvarona II.
- Walczył w kilku wojnach Przyziemnych. Kto faerie zabroni?
- Od kiedy go znalazł po upadku Instytutu w Nowym Yorku, zawsze ma przy sobie sygnet rodu Whitelaw.

Czwarta postać Firnen (zaraz będzie pisiont ._.)

Mordka Takahiro Mority, znanego szerzej jako Taka. Wiecie, jak trudno znaleźć zdjęcie/gif tego wariata bez głupiej miny?

Aut neca aut necatus eris

Traian Aurelius Verbrannt | 21 lat | Syn Inkwizytora | Pełnokrwisty |

Historia:

Od zawsze był syneczkiem tatusia.W pełni popiera jego poglądy dotyczące zlikwidowania nieprzydatnych Podziemnych, a Skażonych uważa za wyrzutków społeczeństwa. Sądzi, że nazwanie ich, kierując się stosunkiem starożytnych rzymian do niewolników, 'mówiącymi narzędziami' jest niestosowne, z tego prostego powodu, że nie da się ich do niczego wykorzystać. Skażeni są po prostu celami do zniszczenia, misją, którą trzeba wykonać. Chodzą pogłoski, że jest w nim coś nieludzkiego; ludzie mawiają, że sam Traian jest skażony. On zaś dementuje plotki stwierdzeniem: Suum cique - każdemu co mu się należy. Skażeni zasługują na śmierć, nie są już więcej Nefilim.

Charakter:

Traian jest zdecydowanie typem wojownika. Drapieżcy. Dla powodzenia misji zrobi wszystko, niezależnie od ryzyka czy konsekwencji. Wyraża się zdawkowo, nie bawi się w gry słowne, czy naginanie rzeczywistości, czasem jedynie zacytuje starożytnego filozofa. Pochwały czy krytykę przyjmuje bez komentarza. Uważa, że na polu bitwy zbędne zdania na nic się nie zdadzą.W pewnym sensie nie umie przegrywać, Vae Victis, biada zwyciężonym. Dla niego bycie pokonanym oznacza tyle co pohybel. Kieruje się zasadami starożytnego Rzymu - brutalnością, wyjątkową zapobiegliwością, bezwzględnością, czasami zapomina o swojej śmiertelności. Wierzy w dobro większe, dobro ogółu. Mimo wszystko szanuje kobiety. Ma za sobą kilka poważniejszych związków, wiele przelotnych romansów i krocia 'szybkich numerków w publicznych toaletach'. 

"Rzeczy ludzkie nie są mi obce."


Aparycja:

Jedną z rzeczy, których Traian Aurelius nie odziedziczył po ojcu jest wygląd. Swojego rodziciela przewyższa o głowę, mierzy niecały metr dziewięćdziesiąt. Bitwom zawdzięcza niebywałą muskulaturę i świetną sprawność fizyczną, ale także skrzywioną przegrodę nosową - często łamaną w szrankach. Platynowe włosy, zdecydowanie przydługie nosi niedbale rozwichrzone. Jasna grzywka opada na ciemne oczy i wydatne kości policzkowe. W sytuacjach kryzysowych pozwala sobie co najwyżej na zagryzienie dolnej wargi, więc często bywa pokrwawiona i spierzchnięta. Zazwyczaj nosi strój bojowy Nocnego Łowcy, bądź czarne T-shirty podkreślające porcelanową cerę.

Broń:

Na dziewiąte urodziny dostał od ojca spathę z wykutym symbolem rodu - słońcem, którą nazywa sobie Niszczycielem. Generalnie, jak przystało na urodzonego wojownika umie władać każdym rodzajem broni; osobiście preferuje jednak białe ostrza.

Ciekawostki:

- Jest utalentowanym pianistą

- Umie jeździć konno

- Historię starożytnego Rzymu w większości wpoił mu ojciec, on jedynie rozszerzył swoją wiedzę o kilkanaście ciekawych faktów

- Zodiakalny wodnik

- Jego cognomen Aurelius oznacza 'Złocisty', a imię Traiana zyskał po jednym z rzymskich cesarzy (podczas którego panowania Cesarstwo Rzymskie miało najwiekszy zasięg)

- Uczulony na kocią sierść

- Cierpi na klaustrofobię, dotychczas nie udało mu się pokonać lęku

- Umie płynnie posługiwać się łaciną i greką

- Ma pamięć do dat, uwielbia historię, ale to już oczywiste, ups i matematykę

- Nigdy nie słodzi kawy

Postać Lee

Kontakt w zakładce administracja

Buźka Toma Odella 

My name is ironic. I won't fall.

Icarus Verbrannt

40 lat

Pełnokrwisty Nocny Łowca
Inkwizytor

Historia: Icarus jako dziecko dorastał w Idrisie. Jego rodzice byli zawsze wierni Clave i jego postanowieniom. On sam był posłuszny starszym, jak nakazywano mu od najmłodszych lat. W rodzinie Verbranntów nie panowała zgodność co do jakichkolwiek kontaktów między Nocnymi Łowcami a Podziemnymi. Ojciec Icarusa, Markus, był zagorzałym zwolennikiem likwidowania wszystkich Podziemnych, którzy nie mogą się przydać Nocnym Łowcom. Matka Icarusa, Delphin, była bardziej tolerancyjna i uważała Podziemnych za pożytecznych. Prowadziło to do licznych konfliktów w rodzinie. Ostatecznie Icarus przejął poglądy ojca, ponieważ to z nim spędzał znacznie więcej czasu. Kiedy Icarus miał 25 lat rozpoczął się eksperyment ze Skażonymi. Jego matka potajemnie brała w nim udział, eksperymentując na dziecku sąsiadów. Piętnaście lat później, kiedy wszystko wyszło na jaw, Icarus, wyparłwszy się matki, objął zaproponowane mu stanowisko Inkwizytora. W swojej pracy stara się nie kierować jednak swoim uprzedzeniem do Podziemnych, gdyż uważa, że Prawo winno być wypełniane sprawiedliwie.
Charakter: Icarus należy do osób bezkompromisowych. Nie można w rozmowie z nim wciskać mu nędznych ochłapów informacji zamiast tych interesujących go kąsków. Zawsze chce postawić na swoim. Jest mistrzem czytania potrzebnych mu informacji z gestów i pozornie przypadkowych ruchów. Do każdej zapoznanej mu osoby czuje lekki dystans, jakby nikt nie mógł mu dorównać z powodu samej racji jego stanowiska. Często w trakcie rozmów zachowuje się jak na przesłuchaniu, co przejął od ojca. Potrafi jednak kochać swoich najbliższych, pod warunkiem, że będą popierać jego idee. Prywatnie nienawidzi Podziemnych i Skażonych, lecz w pracy wykonuje obowiązki niemalże tak, jakby nie miał żadnych uprzedzeń. Potrafi genialnie maskować swoją nienawiść. Lubi snuć długoterminowe plany, wykorzystywać innych, aby sprawdzić ich reakcje na niektóre sytuacje. Stara się też być jak najlepszym ojcem dla swojego syna, Traiana Aureliusa. Nie jest wprawdzie zbyt opiekuńczy wobec niego, częściej nagradza go surową aprobatą niż chwali, ale uważa że tylko w ten sposób go jako tako wychowa. Głęboko kocha również swoją żonę, Harey, z domu Ravenheven, która również popiera ideę Pełnokrwistych. Nie sprawia to jednak, że okazuje jej to zawsze.
Aparycja: Icarus jest mężczyzną średniego wzrostu. Swój wygląd stara się podporządkować swojemu stanowisku. Oznacza to, że jego ciemne włosy zawsze są ułożone nienagannie a jego ubiór niemal codziennie jest formalny i perfekcyjny. Mimo wszystko Icarus czasami ma na szczęce niewielki zarost. Jednak nie przeszkadza mu to. W jego stalowoszarych oczach widoczny jest niebywały chłód a czasami nawet pogarda dla reszty świata. Ma lekko opaloną skórę. Zazwyczaj ubiera się formalnie, chociaż bardzo rzadko wkłada bardziej praktyczne T-Shirty i dżinsy.
Broń: Icarus potrafi posługiwać się serafickimi ostrzami i nożami, jednak za największą broń służy mu jego umiejętność długoterminowego planowania.
Ciekawostki:
- Jako dziecko uwielbiał wpatrywać się w niebo.
- Zdarza mu się cytować słowo w słowo swojego ojca.
- Czasami pisze wiersze i opowiadania, ale kiedy je czyta ponownie woli je spalić i natychmiast zapomnieć.
- Zna doskonale historię Starożytnego Rzymu i wpoił ją synowi.
- Cierpi na bezsenność.
- Zawsze chciał zostać Konsulem.

- Jedyne, co przejął po matce, to perfekcjonizm.

Postać należy do Ewelajny

Twarzyczki swojej użyczył Matt Bomer perfekcyjny Christian Grey